Een wandeling met onze kleinzoon van drie is altijd een belevenis.
Er is ook vaak een thema, iets dat hem die dag bezig houdt.
Vandaag zijn het de botjes in ons lichaam.
We hebben overal botjes.
Jij toch ook oma?
Ja oma heeft ook overal botjes.
En zo verkennen we de vingers van onze handen en
concluderen we dar er best veel botjes zijn.
En dat zijn nog maar de vingers.
Dan is de aandacht ergens anders op gericht.
En wel op de bloemen die nu geboren worden.
Alle bloemetjes die al in bloei staan zijn geboren.
Maar er zijn ook bloemen die nog geboren moeten worden.
Kleinzoon wijst mij welke al geboren zijn en welke nog niet.
Van beide soorten zijn er veel.
Er zijn er ook al die al geboren zijn en ook alweer dood.
Maar daar heb ik het nog niet over.
Eerst de ongeborenen en de geborenen bewonderen.
En de zon die ervoor zorgt dat ze geboren kunnen worden.
Dat allemaal als je drie bent.
En dan nog de vraag van z’n broer:
Hoe het kan dat de bloemen open gaan als de zon schijnt
en dicht gaan als de zon niet meer schijnt.
Oei, dat weet oma ook niet.
Dat zoeken we op.
Zover zijn we (nog) niet gekomen maar dat komt
vast nog wel.
Want voor nu is de speeltuin in zicht en dat
vraagt weer hele andere aandacht.

Maar ondertussen denkt oma nog na over
nog niet geboren, geboren en dood.
En ondertussen roepen de kleinkinderen:
oma pak mij dan als je kan.
Komt goed!