Eerste Paasdag.
We verwachten een groep(je) familie.
Voor veel mensen is 15 heel veel, voor ons valt dat
heel erg mee (of tegen) want met onze supergrote
familie zou de groep vele malen groter kunnen zijn.
Maar dat past niet allemaal tegelijk in ons huis.
Dus houden we het wat kleiner.
Deze keer zijn de voorbereidingen heel relaxed geweest.
Zo relaxed, dat ik me bij het wakker worden afvraag
of het niet te relaxed is allemaal.
Misschien blijkt straks dat ik van alles ben vergeten.
Op mijn manier heb ik dan ook geen tijd voor onze
ochtendwandeling maar als ik het teleurgestelde
gezicht tegenover mij aan de ontbijttafel zie, hoef
ik niet lang na te denken.
Er is tijd zat en we kunnen echt wel onze wandeling maken.
Dus we gaan op pad.
De winterjas maar weer aan en de muts en pet stevig
op het hoofd gezet want het waait echt hard.
De familie heb ik een berichtje gestuurd, dat
wij er even nog niet zijn maar dat de deur open is.
Dus als mensen alvast iets willen brengen dan kan dat.
Lief denkt dat we de deuren allemaal echt open laten staan.
Maar ik stel hem gerust: nee dat doen we niet,
we doen alleen de buitendeur niet op slot.
Daar moet hij ook wel even aan wennen want
we nemen ook geen sleutel mee.
Het waait inderdaad echt hard en langs het kanaal
houdt Hans z’n pet in de hand maar zo wordt zijn
hoofd wel erg koud.
Ik zeg dat hij z’n pet ook andersom op kan zetten
dan komt de wind niet onder de klep.
Aldus geschiedde.
Ik vind hem er zo grappig uitzien en denk aan hem
zoals hij nu is.
Grappig, vrolijk, ook een beetje stil maar hij ziet
alles om zich heen, veel meer dan ik want ik zit
vaak veel meer in mijn gedachten stromen gevangen.
Daardoor heb ik minder oog voor al het andere.
Ik maak een foto van je, zeg ik en zoals het bij
mijn lief hoort, hij poseert er wel even voor.
Het laatste stukje naar de Mac worden we een paar
keer achteruit geblazen en krijgen we de slappe lach.
Bij de Mac krijgen we twee noga’s bij de koffie, dat is een
feest.
Zo is het leven nog steeds vaak een feestje en het
is ook nog Pasen, straks komen er een heleboel lieve
mensen en kinderen.
Dat is rijkdom.
(En ik was niets vergeten).