Al weer een tijd je geleden begon ik met het schrijven van
mijn levensverhaal.
Als je dat zelf al eens hebt gedaan of van plan bent om het te doen…
Het is een hele klus.
Vandaag bedacht ik tijdens ons mooie rondje Appingedam,
hoeveel werk ik nog te doen heb en dat ik niet echt opschiet.
En dat schiet mij dan weer in het verkeerde keelgat.
Hoewel het nog maar valt te bezien hoe verkeerd dat keelgat is.
Want we hebben er twee, één voor de lucht en één voor voedsel en drank.
Dus als mijn verhaal lucht is kan dat via de luchtpijp een plekje
vinden en z’n weg vervolgen en als mijn verhaal lastig te behappen
valt, moet ik goed kauwen en doorslikken en vervolgens vindt het
ook z’n weg wel.
Dus een verkeerd keelgat in mijn geval bestaat eigenlijk niet.
Het is gewoon een kwestie van niet willen opschieten en gewoon rustig
doorgaan met ademhalen en soms even diep zuchten.
Soms even kauwen op wat er al staat en een andere keer even slikken
en weer door.
Want 70 jaar is natuurlijk niet niks.
Het zijn 25.567 dagen. Iets meer dan 3.652 weken en
zo kan ik nog even doorgaan met de uren, de minuten en
de seconden maar dat ga ik niet doen.
Ik vind het mooi zo en ik besef dat al die dagen en weken
voorbij zijn gegaan en dat ik dat nooit even snel kan beschrijven.
Ook al heb ik zoveel notities al gemaakt, die notities wil ik
allemaal doorlezen, bewerken en gebruiken of wegdoen.
Al heb ik geen 25.567 dagen, ik hoop er toch nog wel wat
te hebben.
En wie zal het zeggen:
Heeft het leven een eind of
is het een eind zonder eind.
Of is het eind van iets het begin van iets.