Af en toe krijg ik de vraag: hoe gaat het met jou?
Gelukkig krijg ik die vraag niet vaak want eerlijk gezegd
weet ik niet precies hoe het met mij gaat.
Hoe bepaal je hoe het met je gaat?
Is dat hoe je je voelt.
Of wat je denkt.
Of wat je doet.
Of juist wat je niet doet.
Ingewikkeld allemaal.
Het is makkelijk om te zeggen: het gaat goed met mij.
Want als ik uit moet leggen wat ik allemaal kan zeggen over die vraag,
ben ik een boek verder.
En zoveel tijd hebben mensen niet, volgens mij.
Zoveel tijd heb ik ook niet, volgens mij.
Want het leven gaat door, de dag begint en gaat voorbij.
Voor ik het weet is de avond alweer gevallen.
Wat eigenlijk weer een vreemde uitdrukking is.
Dus zocht ik dat even na en ook die antwoorden kunnen een boek vullen.
In ieder geval is de dag kort.
Bij de Mac krijgen we nogaatjes met een tekst erop,
een daarvan is of je de dag een uur langer wil of de nacht.
Ik kies dan voor de dag.
Die mag van mij ook twee dagen duren.
De nacht vind ik lang genoeg, soms te lang.
Dan is mijn nacht om vijf uur om en lig ik mijn tijd
te verdoen met wachten op de dag.
Natuurlijk verdoe ik mijn tijd niet echt, want mijn
e-reader is altijd goed gevuld en ik kan mij verheugen
op een hoofdstukken lezen.
Maar is dit alles niet een omzeilen van de vraag:
hoe gaat het met jou?
Ik denk het wel.
Hoewel ik graag nog een tijdje na over wil denken over het antwoord.
Want zolang het antwoord nog niet gegeven is,
kan ik alle kanten op.
Het kan goed gaan, minder goed of iets daartussenin.
En ik denk dat het laatste van toepassing is.
En dat al mijn leven lang en dat is best lang vind ik zelf.