Sommige wandelingen die we maken zijn heftig.
Niet dat we veel bespreken of
dat we ruzie maken onderweg.
Maar we worstelen ons met de ijskoude wind tegen
langs het kanaal.
We hadden beter in de andere richting kunnen lopen.
Dat heb ik ook wel even overwogen maar ja…
dan zijn we al op de heenweg bij de Mac en hebben we nog
niets gepresteerd en dan al wel koffie?
Volgens ons moet dat maar niet.
Eerst iets doen dan koffie.
Bijzonder hoe we ons dat dan weer wel opleggen,
terwijl we in andere zaken heel makkelijk zijn.
Dus kiezen we voor de langere heenweg, met wind tegen
maar met verdiende koffie in het vooruitzicht.

Voordeel van kou, wind en niet veel zeggen is
dat we een behoorlijk tempo lopen.
En mijn lief loopt langs het kanaal voor mij.
Dan heb jij niet zoveel last van de wind, zegt hij.
En dat ontroerd mij zeer.
Er is zoveel wat hij niet meer kan of weet
maar dit vergeet hij niet.

Als we de afslag hebben gehad
en we de wind in de rug hebben,

zeg ik: Ik hou van je en niet alleen omdat je me
uit de wind houdt maar omdat je
bent die je bent.
En dat is wederkerig, zeg je.

Uit de wind krijgen we het zelfs bij gevoelstemperatuur
van min tien behoorlijk warm.
Misschien komt dat niet eens van het stevig doorlopen
maar is het de warmte van de liefde die we voelen.

Bij de Mac drinken we koffie met vandaag een koek erbij.
We delen die koek dan weer wel want ieder een hele
wordt ons toch echt te gek.
Zo bar was die tocht nou ook weer niet.