Op of onder…
Ik weet niet wat ik het mooiste vind.
De zonsopkomst of de zonsondergang.
Dar ligt niet aan de kleur want die verschilt
meestal niet zoveel.
Het ligt ook niet aan de plek want
we zien beide vanuit ons huis.
Ik denk dat ik de zonsopkomst toch het liefste zie.
De dag begint, er kan van alles gebeuren en dat kunnen
ook hele prettige dingen zijn.
Natuurlijk ook minder prettige maar daar denk ik bij de
zonsopkomst even niet aan.
Ik hou het dan bij het beloftevolle van de dag.
Ik verheug me op de wandeling.
Ik denk met een beetje lol terug aan het samen wakker worden.
Eigenlijk worden we niet samen wakker.
Ik ben altijd al wakker en lig al een uurtje ofzo te lezen en
te genieten van het feit dat ik er niet uit moet maar mag.
Zo tegen de tijd dat we normaal opstaan (7.45) maak
ik mijn lief wakker, als hij nog slaapt.
Meestal is hij al een beetje bezig om wakker te worden
en ik help hem daarbij.
Dan hebben we poosje allerlei gekkigheid tot we een beetje
moe van onszelf worden en opstaan.
De gordijnen open en zie, verrast worden door de mooie
zonsopkomst.
Ik zet een mooie 70tig jaren muziekje aan
en geniet meteen al van de klanken van toen.
Ik dek de tafel, zet koffie en thee maak havermout voor mij,
fruit voor ons beiden en lief smeert de broodjes voor hemzelf.
Ik kijk even met hem mee want anders komt er geen boter
op het brood en een beetje vet kan geen kwaad.
We eten met de kaarsjes aan en de muziekjes op de achtergrond.
Wat wil een mens nog meer.
Tja, vrede en een goed leven voor iedereen en daarmee
voor onszelf.
En Hans heeft soms de speciale wens:
Kon het nog maar één keer zijn zoals het was, zodat ik
dat weer even weet.