Palacrocorax

En dan zie je een Aalscholver (Palacrocorax) daar hoog op de lantaarnpaal zitten
Ogenschijnlijk relaxed met z’n vleugels gespreid zodat ze kunnen drogen in de winterzon.
Het lijkt alsof hij/zij geniet van het mooie weer en het mooie uitzicht over het Eemskanaal.
En wij genieten een beetje mee.
En via het altijd toegankelijke google kom ik een tekstje tegen over dat de Aalscholver staat voor dat liefde alles overwint. Dat liefde geeft en alle negatieve krachten terugkaatst naar hun eigen bron. Dat dit ook te maken heeft met grenzeloosheid maar toch verbondenheid met alles en iedereen.
Nou dat had ik nou weer niet gedacht.
Waar ik wel mee wakker werd de ochtend na de foto is de gedachte:
Tot wie bid je wanneer er geen God is waarin je gelooft.
En dat vind ik ook een mooie gedachte want soms heb ik de behoefte om even te
bidden en omdat ik niet volgens een religieus perspectief bid, vroeg ik me af volgens wat dan wel?
En tot wie dan wel want ik geloof dan weer niet in een hogere macht als iets of iemand die kan bepalen wat en hoe en of en wanneer.
Zo kwam ik uit bij gesprekken voeren met en tegen mezelf en spreek ik de kracht aan die ik soms voel en probeer ik die kracht op te roepen als ik hem even niet voel.
En zo zag ik de Aalscholver daar zitten met de gespreide vleugels die droogden in de zon en dat beeld kon ik weer gebruiken als kracht voor de momenten dat het moeilijk is.
Het moeilijke betreft voor een deel mijn leven maar voor een ander deel het leven van anderen.
Oorlog, honger, ziekte en dood. Voor alles wat niet noodzakelijk is voor ons mensen om te leven. Zonder dat we als mensen van alles forceren, is er genoeg over waar we niets aan kunnen doen.
Zo kom ik weer uit bij mezelf en richt ik me op dingen waar ik invloed op heb en dat zijn mijn gedachten en mijn liefde die ik te geven heb.
En dat past weer bij dat stukje tekst over dat de Aalscholver staat voor dat liefde alles overwint.
Dankjewel Palacrocorax.