Het gaat er niet om dat ik je verhalen al eerder heb gehoord.
Dat ik weet wat je wil zeggen.
Dat ik weet of meen te weten wat je bedoeld.
Het gaat erom om te luisteren naar wat jij kwijt wilt.
Want al lijkt het telkens hetzelfde verhaal, dat is niet zo.
De nuances verschillen.
Er ontbreken details, terwijl er andere voor terugkomen.
Het verhaal is nooit hetzelfde.
Dus heb ik mezelf geleerd om te luisteren.
Ik weet dan een beetje waar je zit in je gevoel.

Het doet me denken aan wat ik dacht over Alzheimer:
Dat mensen met Alzheimer steeds hetzelfde zeggen.
Dat Alzheimer iemand steeds verder in het verleden brengt.
Dat er geen nieuwe belevingen meer meer bijkomen.

Voor jou en mij betekent het dat:
Je dus niet steeds hetzelfde zegt.
Het lijkt hetzelfde maar dat is dus niet zo.
Je leeft niet steeds verder in het verleden.
Het verleden leeft nog steeds in jou en het verschilt
per keer hoe en wat er bovenkomt.
En door die verschillen zijn er ook steeds nieuwe
belevingen.
De emotie verschilt.
Vreugde, verdriet, verwondering, het is elke keer anders.
Dus is je verhaal ook elke keer anders en daardoor
blijft het nieuw.

Wat ik er van leer is:
Hoe belangrijk het is om je verhaal kwijt te kunnen.
Dat er naar je geluisterd wordt.
Dat iemand je volgt in je verhaal.
Je beleving begrijpt.

Dat geldt ook voor mij en jij kunt (nog steeds) goed
luisteren en zinnige dingen zeggen over mij en mijn verhaal.

Zo vertellen wij (nog steeds) onze verhalen aan elkaar
alsof er geen Alzheimer is en pas wanneer er weer
‘gewone’ dingen aan de orde zijn, weten we dat alles
niet meer zo als eerder is.

Het is niet anders zeggen we dan en houden elkaar
even innig vast want wij zijn er nog steeds, ook al is
het wat mistiger om ons heen geworden.