Waar ik was toen ik dit dacht?
Bloed prikken!
Nou had de kroeg niets met het prikken te maken
maar het gesprek kwam op waar we woonden en dat
we ook in Groningen hadden gewoond.
Leuke stad met veel kroegen waar we in die tijd
ook veel gebruik van maakten.
Soms ook wel teveel maar dat vonden we niet raar.
De kroeg in Groningen was voor ons het verlengde
van de huiskamer, hoewel we toen eigenlijk niet
echt een huis hadden maar een simpele kamer.
Mooie tijd? Deel wel, deels niet want in die tijd
wilden we alleen maar een huis waar we ons leven
konden voortzetten na de scheidingen.
Toch was niet alles kommer en kwel en we
hadden leuke contacten met mededrinkers en rokers!
Dit heb ik niet allemaal gedeeld met de jonge vrouw
die ondertussen de buisjes vulde.
We dat we jaren later toen de kinderen al groot waren
weer eens op herhaling wilden en naar Winschoten
togen om daar te genieten van wat ooit was.
Wij keurig op tijd in de kroeg zoals we dat nog
gewend waren.
We troffen een verbaasde barman aan die bezig
was met glazen spoelen en de drankvoorraad aan te vullen.
Geen andere bezoekers.
Of hij wel open was?
Ja hoor zeker wel en we konden ook een drankje bestellen.
Geen probleem.
Waarom er geen mensen waren?
Ach, niks bijzonders maar de eerste mensen kwamen
zo rond een uur of tien en dan ging het nog wel even door.
Pff zo lang wilden we echt niet wachten.
We dronken onze drankjes en dropen af naar huis.
Daar hadden we ook nog wel wat staan en we
hadden ergens vast wel een leuke film.
Nooit begrepen waarom mensen zo laat naar de kroeg gaan.
We gingen vroeger zo rond een uur of acht en om elf uur
weer lekker naar huis, slapen.
Einde kroegleven.

En ja de foto heeft er niets mee te maken, die
vond ik gewoon mooi, de rimpeling in de sneeuw
past me wel.