Samen met onze kleinzoon van vier maak ik een puzzel
waarvan we geen voorbeeld hebben.
We moeten dus zelf een beeld vormen van de afbeelding.
Voor mij een reden om tijdens het puzzelen over
van alles na te denken.
Ik zie de puzzel een beetje als het leven, er zijn veel
stukjes en je hebt geen totaal beeld van hoe het eruit
gaat zien.
De stukjes zijn de jaren en de gebeurtenissen.
De afbeelding is voor hoe het er uiteindelijk
uit gaat zien.
Maar voor het zover is, blijft het zoeken naar
de plek waar de stukjes goed passen.
Nou is het nog niet een hele moeilijke puzzel,
voor mij tenminste.
Voor mijn kleinzoon is het al wel moeilijk
want voor hem zijn er best veel stukjes.
Zo puzzelen we samen door en ik doe mijn
best om niet alle stukjes moeiteloos een plekje
te geven maar om hem het meeste werk te laten doen.
Heerlijk.
Was het leven maar net zo eenvoudig!
Hoewel naarmate ik ouder word, wordt het
wel steeds makkelijker om de stukjes van mijn leven
een plekje te geven.
Dus net als bij de puzzel.
Als de puzzel klaar is, vormen de stukjes een
prachtige afbeelding.Zo genieten we dubbel.
Hij omdat hij kan puzzelen.
Ik omdat ik na kan denken.
We bewonderen samen het eindresultaat.
En zo wil ik ook op mijn leven terugkijken.
En hoewel niet alle stukjes passen en ik
er ongetwijfeld een aantal overhou,
toch geniet ik van het eindresultaat.
En er komen nog genoeg stukjes om de puzzel
compleet te maken.
En mijn kleinzoon?
Die legt zijn lievelingsvis bovenop de puzzel.
Dat is nog eens een mooi beeld.
Dat is ook dubbel genieten.