Wat was het weer gezellig en leuk zo met elkaar
op de camping.
Onze tent opzetten was nog wel een heel karwei
met die hitte maar ik had van tevoren een schema
in mijn hoofd hoe het moest.
Want ook al is een oppomptent makkelijk – hij moet wel
opgezet worden in de juiste volgorde.
Gelukkig waren er kleine jongetjes die oma wilden
helpen – dat scheelt.
En gelukkig was oma verstandig om af en toe even rust te nemen –
dat scheelt ook.
En gelukkig was er mijn hulpvaardige man – die eigenlijk
niets mag doen van mij tot ik zeg wat er gedaan moet worden.
Dat heeft niets met Alzheimer te maken.
Dat was altijd al zo.
Alleen konden we er vroeger een lekkere discussie
over voeren, die eindigde in frustratie over en weer en
uiteindelijk met een biertje erbij ook weer verdween.
Die tijd is voorbij, de discussie kan niet gevoerd
worden met iemand die niet begrijpt wat er gezegd wordt.
De frustratie heeft geen zin omdat de frustratie eenzijdig
zou zijn en het biertje niet meer kan.
Dus om te voorkomen dat er frustratie weggewerkt moet worden
kan ik er beter voor zorgen dat er geen frustratie ontstaat.
Maar dat is nog niet zo eenvoudig.
Want al weet mijn lief niet wat we moeten doen, hij weet
wel dat hij mij niet mag helpen en dat frustreert.
Dus wat doe ik?
Samen doen, samen dit en samen dat.
Niet snel even alleen.
En dochter is er ook om nog even de puntjes op de i te zetten.
Thuis staat deze man op tafel en herinnert ons
aan de relax-stand waarin wij ons ook kunnen begeven.
De tekst eronder zag ik toevallig, die heeft mijn Lief
uitgeknipt en ik vond het nogal toepasselijk.
De humor blijft nog wel even.